Blog

Nou ik schrijf niet meer zo vaak blijkbaar. Want het is nu alweer lente. Alsof ik stil heb gezeten…. nou dat dus niet! Het was hard werken en daardoor minder tijd om te schrijven, denk ik.

Ik denk dat ik de lente het fijnste jaargetijde vind. Alles wordt steeds groener en mooier, het is nog niet zo warm, de dagen worden langer, er ontkiemt van alles, knoppen barsten open, de vogeltjes gaan steeds harder fluiten en vliegen af en aan, bijen komen tevoorschijn en zoeken een fijn plekje.

De moestuin is wel een project geweest totnogtoe. Er stond een hondenhok en er stonden twee kleine eikjes en twee wat grotere grove dennen.

Omdat we de dennen om wilden zagen moest het hek tijdelijk weg. Het hondenhok is opgehaald door iemand waar we weer paardenmest voor terug hebben gekregen. En toen moest het hek nog terug… dat is niet zo makkelijk, want het stond heel strak en dat wilden we natuurlijk weer. De vorige eigenaar kwam toevallig langs en we vroegen hem hoe hij dat had gedaan. Hij gaf ons de tip op te spannen met spanbanden en zo’n ‘opspanner’ (een ratel). Dus met herbruikbare tiewraps maakten we een houten paal vast aan het hek, spanband er omheen en aan de andere kant om een boom, de ratel er tussen en spannen maar! De eerste keer sprongen alle tiewraps en zo hadden we nog wat dingetjes, maar het ging eigenlijk best goed. Opspannen, vast maken aan de paal en dan het volgende stuk. Alleen het laatste stuk, daar zat geen boom. Maar wel een schuur, dus dan de spanband maar ergens om een balk in de schuur. Ook dat ging prima en na een paar uur prutsen (verdeeld over meerdere dagen) stond het hek mooi strak terug, alsof ie nooit weg was geweest! Maar goed, dat hek is er zodat er geen konijnen en vooral reeën aan de malse slablaadjes gaan eten. Alleen sloot het hek niet overal goed aan de onderkant aan, mede omdat het hek op sommige plekken kapot was. Er was bijvoorbeeld een boompje waar het hek helemaal in was gegroeid, dus daar moest ik het stuk knippen. Sowieso kunnen hazen en konijnen er natuurlijk onderdoor graven, maar dat zien we dan wel weer. Dus voor alle grote gaten heb ik een stapel stenen gezet. Eentje met een gat voor een egel. Stel nou dat die egel in de moestuin wil om slakken te komen eten, dan is die van harte welkom. Volgens mij is er genoeg ruimte elders voor de egel, maar je weet maar nooit.

Ook kwam ik bij het verwijderen van gras een pad tegen. Arme pad, ik dacht eerst dat het grond was en hij lag nog lekker te slapen. Snel wat bladeren er overheen gegooid, hopelijk kon ie nog een beetje door slapen. Maar dat zette me wel aan het denken. Dus om de stammen van de omgezaagde bomen heb ik wat tegels en dakpannen gezet, met blad er overheen, wellicht vinden de padden het aangenaam om daar te verblijven. Een moestuin is al best wel kunstmatig, dus wat dingen toevoegen zodat insecten en andere beesten er iets blijer van worden vond ik wel een goed idee.

Vervolgens haalde ik een beetje compost, maar helaas heb ik geen kar, dus dat moest in losse zakken. Een zak of vijf, maar dat was eigenlijk best weinig. Een heel dun laagje compost over de moestuin dus. Misschien maar beter in verband met stikstof. En ik haalde lavameel. De grond is vermoedelijk namelijk super zuur en daar houden de meeste planten niet van. Lavameel zorgt voor meer mineralen in de grond en hopelijk voor een minder lage pH (dus minder zuur).

En dan moesten er natuurlijk nog wat paden komen. Van mij hoef ik niet per se zichtbare paden, maar anders is het zo lastig om te weten waar wat gezaaid is. Dus toch maar paden. We hadden wat takken door de versnipperaar gehaald. Het meeste was den, maar gelukkig hadden we ook een kleine bult ander hout gemaakt. Daarvan maakte ik paden, met daartussen bedden die zo breed zijn dat ik er of vanaf de ene kant of vanaf de andere kant bij kan. Of van beide kanten natuurlijk.

En afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver: ik zaaide de eerste zaadjes! Spinazie, wortels, bosui, kervel, bietjes, bleekselderij, radijsjes, sla. En vandaag kreeg ik sugar snaps binnen die ik ook snel heb gezaaid. Ik ben heel erg benieuwd wat al die zaadjes van die zure grond vinden. In de ‘kas’ zaaide ik ook nog mais (tegen vraat niet meteen in de grond) en binnen staat al een mini paprika plantje bij het raam. Vandaag kreeg ik meer zaad binnen, dus dan kan ik ook wat andijvie en andere dingen gaan zaaien. Het fijne is dat het nu eindelijk weer een beetje is gaan regenen, dus dan kan alles gaan ontkiemen, hopelijk. Als de zure grond te zuur is hoop ik dat het door mulchen en de planten die er wel staan uiteindelijk allemaal wat minder zuur wordt. En dat de moestuin steeds beter wordt. Het is natuurlijk ook wel zandgrond, maar de bovenste laag is best wel mooi. Alleen dus waarschijnlijk zuur.

Buiten de moestuin plantte ik ook bessen. Een deel stond al een tijdje te wachten omdat ik bang was te planten vanwege hertenvraat. En een deel had ik maar gewoon geplant. Maar ik las of hoorde ergens dat reeën niet van de geur van schapenwol houden. Dus toen ik een buurman in de schapenwei zag lopen (er werd net een lammetje geboren, zo leuk!) heb ik even gevraagd waar hij zijn wol laat. De schapenscheerder neemt het blijkbaar mee, dus daar heb ik contact mee opgenomen. Zwarte wol brengt heel weinig op, dus ik kreeg twee grote dozen wol mee. Die heb ik aan de bessen, krentenboom en linde gehangen, in de hoop dat de reeën er vanaf blijven. Heel benieuwd!

Een andere buurman is loonwerker en heeft ons geholpen om de overblijfsels van de stammen van de robinia te verwijderen. Zodat die zich niet weer helemaal gaat uitbreiden.

Daardoor ontstond er een groot gat (wat we ook wilden) tussen twee bomen, zodat we een beetje van ons af kunnen kijken.

Er was een hoge wal, maar dat vonden we wel erg gesloten. Alleen hebben we daar nu een kale grondvlakte. Het afgelopen jaar hebben we op al onze wandelingen heel veel zaad overal verzameld, dus ik heb dit weekend een deel van het zaad daar gezaaid. En nu maar hopen dat het op komt! Lijkt me leuk, een bloemenzee van (grotendeels) inheemse planten.

Het is hier dus zandgrond, en we hebben een klein steil zand walletje. Ik hoopte al dat daar bijen in zouden komen. En ja, op een zonnige dag zoemde het daar van alle bijen die er een holletje gingen maken. Het was een drukte van belang, en er bleven ook wat bijen in het holletje zitten en naar buiten kijken. Ik heb er een hele tijd naar staan kijken, prachtig om te zien!